تا که بودیم نبودیم کسی

                              کشت ما را غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

                             خفته ایم وهمه بیدار شدند

قدر آینه را بدانیم چو هست

                            نه در آن وقت که افتاد و شکست